Beritan Canözer / JINHA

AMED - Saldırıların hedefindeki Sur'da polis saldırıları en çok çocukları etkiliyor. Polis denince "onları artık sevmiyorum" diyen çocuklardan M.D., polis saldırılarından dolayı korktuğunu ve hasta olduğunu söyledi.

Diyarbakır'ın Sur ilçesinde yaşanan çatışmaların kuşkusuz en büyük travmasını yaşayan çocuklar oldu. Sokağa çıkma yasakları esnasında evde mahsur kalan çocuklar, oyun oynamaktan uzak kalmakla kalmadılar bir de saatlerce banyolarda çatışmaların bitmesini beklediler. Onlardan biri olan 8 yaşındaki M.D. isimli çocuk ta devletin zulmünü iliklerine kadar yaşayanlardan. O küçük yaşına rağmen yaşadıklarını ve şahit olduklarını bize büyük bir olgunlukla anlattı. O da tüm yaşıtları gibi sokakta oyun oynamak istiyor fakat bir şey olma ihtimali ile sokağa çıkmıyor.

'Korktuğum için hasta oldum'

M.D., yaşadıklarını bize birkaç cümle ile anlattı. Bazen beden dilini kullanarak, bazen konuşarak, bazen de sorduğumuz sorulara gülerek cevap veren M.D., devlet saldırılarını şu ifadelerde anlattı: "Biz evdeydik, annem bana sokağa çıkma dedi. Ben ağladım bana kızdı, 'sana bir şey olur, polisler geliyor' dedi. Ben 'polisler bir şey yapmaz, bizi seviyorlar' dedim ama annem inanmadı. Sonra biz evde oturuyorduk bom diye ses geldi. Ben çok korktum. Annem bana sarıldı, 'korkma' dedi. Korktuğum için hasta oldum."

Islak bezler ile çocukların kulakları kapatılıyor

Kaç silah sesi ve patlama sesi duyduğunu sorduğumuzda ise bize parmakları ile göstererek, "bir sürü duydum" dedi. Savaşın en acı yüzü belki de buydu. Çocukların, çocuk şarkıları dinleyip, sözlerini ezberlemesi gerektiği yaşlarda silah seslerini ve sayısını ezberlemeleri bu ülkenin bu topraklarda yürüttüğü savaş politikasının gerçek yüzüdür. Bir yandan 'Çocuklar okula' kampanyaları başlatırlarken bir yandan da Kürdistan'da çocukların eğitim almaları engelleniyor. Çocukların silah sesleri ile uyandığı Sur içinde anneler çocukları patlama seslerini duymamaları için, 'ıslak bezler' ile kulaklarını kapatıp ses duymalarını engelliyorlardı. Neredeyse her evin camı kırılmış, her sokakta duvarlar taranmış, çocukların oyun alanları yıkılmış, okullar kullanılmaz hale gelmiş. Buna rağmen sokaklardan eve çekilmeyen çocuklar da var. Hatta bu yerleri kendileri için yeni oyun alanları yapan çocuklar da var.

'Ben artık onları sevmiyorum'

Yıkılan evlerde sağlam kalan eşyaları sokağa çıkartıp tamir etmeye çalışan, yıkılan duvarları (ıslak çamur ile) boyamaya çalışan, kırılan evlerin camlarına karton bırakan çocuklar aslında savaşın acı yüzü oldukları kadar umudun da adı olduklarını kanıtlıyorlar. M.D. de evinin damında konuşlanan polislere oyun oynamasını engelledikleri için tepkili ve "ben artık onları sevmiyorum. Arkadaşlarımı göremiyorum onlar yüzünden" dedi. Evet, polisleri kahraman olarak gören çocuklar, onları artık oyun oynamalarını engelledikleri için kötü olarak tanıyor.

(mg)